Rom. 2 v 1 tot 16 & 3 v 10 tot 12 &
Heidelbergse Kategismus Sondag 4
Teksvers Rom. 2v16
Hoe kan ’n
liefdevolle God mense in die hel laat brand? Dit is seker een van die mees
algemeenste vrae wat ongelowiges oor God het? Dit is egter nie net ongelowiges
wat hierdie vraag vra nie! Daar is dikwels Christene wat dit ook vra.
Geliefdes, het u nie ook al gewonder of God nie te hard en onliefdevol is nie?
Ons sal dit dalk nie maklik erken nie, maar soms brand die vraag diep in my
binneste: “Hoe kan ’n liefdevolle God so wreed wees om mense vir ewig in die
verdoemenis in te stuur?”
Dit is die vraag van
’n mens wat in die beskuldigingsbank voor God staan. Wanneer ons na die wet van
God luister, dan besef ons opnuut weer hoe skuldig ons voor God staan. Die wet
van God haal al my oortredings uit en stal dit in die openbaar uit vir almal om
te sien. Daar sien ons wat is die ware aard van die mens is soos die Here ook
duidelik in Rom. 3v10 tot 12 vir ons sê:
10Daar
staan immers geskrywe: “Daar is nie een wat regverdig is nie, selfs nie een
nie.
11Daar
is nie een wat verstandig is nie; daar is nie een wat na die wil van God vra
nie.
12“Almal
het afgedwaal, almal het ontaard. Daar is nie een wat goed doen nie, selfs nie
een nie.
Wanneer ek die
aantyging hoor, dan help dit nie dat ek om my rondkyk nie. Dit is teenoor my
wat hierdie aantyging gemaak word en getrou aan my menslike natuur probeer ek alles
in my vermoë om van hierdie aantyging af weg te kom. My eerste reaksie is om
alles te ontken. Dit was nie ek nie en dan probeer ek die skuld op iemand
anders pak. As ek die aandag op iemand anders se skuld kan vestig dan staan ek
nie meer in die kollig nie. Kyk tog net hoe sondig is die mense om my! Ken ons
dit nie geliefdes? Hoe dikwels wys ons nie die vinger na ander nie! Die Here
sien egter dadelik deur hierdie plan van ons en daarom sê Hy baie duidelik vir
ons in Rom. 2v1:
Daarom
is daar vir jou geen verontskuldiging nie, vir jou, mens wat ’n ander
veroordeel, wie jy ook al is. Deurdat jy oor ’n ander ’n oordeel uitspreek,
veroordeel jy jouself, want jy wat veroordeel, doen dieselfde dinge.
Daar is geen
wegkomkans voor God nie, maar ten spyte daarvan is my planne nog nie op nie. Ek
is miskien wel in ’n hoek en ek moet erken dat ek skuldig staan voor God, maar
ek het reeds ’n ander plan! Ek is nou wel skuldig maar dit is nie my skuld nie!
Ek kan dit nie help nie!
God weet tog dat ek
nie meer aan sy wet gehoorsaam kan wees nie. Hy sê dan self so in Rom. 7v21 tot
23 !
21So
vind ek dan hierdie wet in my: ek wil die goeie doen, maar al wat ek doen, is
die slegte. 22Diep in my wese vind ek vreugde in die wet van God, 23maar
ek vind in my doen en late ’n ander wet, wat stryd voer teen die wet van my
gees. Dit maak my ’n gevangene van die wet van die sonde wat in my doen en late
aan die werk is.
Die gevolgtrekking is
dus : “So is dit dus met my gesteld: met my gees dien ek die wet van God,
maar in my doen en late die wet van die sonde.” (vgl. Rom. 7v24b)
As God dan weet dat
ek nie die wet kan nakom nie, is Hy dan nie onregverdig teenoor my as Hy van
iets eis wat ek nie kan doen? Ek is nog steeds besig om die skuld van my af weg
te skuif. Die beste strategie van verdediging is om aan te val. Nou staan ek
nie meer in die beskuldigingsbank nie. Ek het mooitjies plekke omgeruil. Nou is
ek die regter en God die beskuldigde! Hierdie strategie werk egter ook nie want
die Here sê ook duidelik vir ons in Rom. 2v2
Ons
weet dat God regverdig handel wanneer Hy mense wat sulke dinge doen,
veroordeel.
Waarom word ons nog
steeds skuldig bevind as ons in elk geval nie die wet kan onderhou nie? As ’n
pa vir sy kind ’n som geld gee om sy klasgelde te betaal en die kind gaan
dobbel dit uit, moet die kind nou van sy verpligting onthef word om die
klasgelde te betaal? God het die mens so geskape dat die mens in staat was om
aan sy wet gehoorsaam te wees. Die mens kon al die bepalings van die wet nakom,
maar as gevolg van sy eie moedswillige ongehoorsaamheid het die mens in die verknorsing
beland dat hy nie meer die wet kan nakom nie.
As hierdie plan nie
werk nie dan het ek ’n volgende verskoning. Kan God dan nie maar my skuld
oorsien nie? Nee geliefdes, die Here sê baie duidelik vir ons in Rom. 2v5
& 6 dat sonde gestraf moet word:
5Maar
deur jou verharding en jou onbekeerlike hart is jy besig om vir jouself straf
op te gaar vir die oordeelsdag, wanneer God sy regverdige oordeel sal
uitspreek. 6Hy sal elkeen vergeld volgens sy dade
As ons vra dat God
maar die sonde moet oorsien, is dit dieselfde as om te vra dat ’n regter ’n
moordenaar moet vry spreek ten spyte daarvan dat daardie moordenaar absoluut
skuldig is en ook geen berou toon oor sy verkeerde lewe nie. Inteendeel die
moordenaar is nogal trots daarop. Nou vra ons die regter, ag sien hom maar oor.
Moenie sy oortreding straf nie! Dit kan tog nie geliefdes. As God nie die sonde
straf nie, dan is Hy ook nie regverdig nie.
As daar alreeds by
ons as sondige mense so sterk gevoel is dat geregtigheid moet geskied hoeveel
te meer nie by God nie. Dit is onmoontlik vir God om maar net ander pad te kyk
en die sonde oor te sien. Dit is in absolute stryd met die Heiligheid van God.
Sonde moet gestraf word!
God se heiligheid kan
nie met sonde besoedel word nie! Daarom sê die Here ook inderdaad in Gal 3v10
vir ons “Daar rus ’n vloek op elkeen wat nie stiptelik alles doen wat in die
boek van die wet geskrywe staan nie”
As God dan nie die
sonde kan oorsien nie, dan speel ons die volgende troefkaart. Is God dan nie
ook barmhartig nie? M.a.w. het God dan geen meegevoel nie? Ja, God het absolute
meegevoel met ons. In Rom. 2v4 sê Hy tog vir ons:
God
is ryk in goedheid, verdraagsaamheid en geduld!
Dit neem egter niks
van God se regverdigheid weg nie. God is barmhartig, maar is terselfdertyd ook
regverdig en daarom bly sy oordeel steeds staan. Sonde moet gestraf word. Dit
moet met die dood gestraf word soos Hy inderdaad vir ons in Rom. 2v7 tot 9
sê:
7aan
dié wat in goeddoen volhard en op dié manier soek na ewige heerlikheid, eer en
onverganklikheid, gee Hy die ewige lewe; 8maar dié wat uit selfsug
ongehoorsaam is aan die waarheid en toegee aan die ongeregtigheid, straf Hy in
sy toorn. 9Lyding en benoudheid bring Hy oor die lewe van elke mens
wat kwaad doen, in die eerste plek oor dié van die Jood, maar ook oor dié van
die nie-Jood.
Hier staan ek dus nog
steeds in die beskuldigingsbank! Die hofsaak is verby en ten spyte van my beste
verdediging is daar geen verweer nie. Ek is skuldig, tot die dood toe skuldig!
Al wat oorbly is dat die vonnis gevel moet word. Kop onderstebo staan ek
moedeloos en wag. En dan kom die ongelooflike uitspraak van die regter,
ONSKULDIG! Hoe is dit moontlik dat ek sondaarmens, so dodelik skuldig, tog
onskuldig voor God staan? In Rom. 2 v 16 verduidelik God vir ons hoe dit werk:
Dit
sal aan die lig kom op die dag wanneer God deur Christus Jesus oor die
verborge dinge van die mense sal oordeel, ooreenkomstig die evangelie wat ek
verkondig.
Die sleutel hier is “deur
Christus Jesus” Wanneer God na my kyk om sy oordeel uit te spreek kyk Hy
deur ’n lens, naamlik Jesus Christus aan die kruis. Jesus Christus het al my
sondes op Homself geneem en Hy het die straf daarvoor in my plek aan die kruis
gedra. Die evangelie wat hier verkondig word is die goeie nuus dat Jesus
Christus in my plek gestraf is en daarom staan ek voor God asof ek nooit enige
sonde gedoen het nie. God weet dat ek geen verweer het teen die aanklagte teen
my nie soos Hy ook baie duidelik in sy ewige Woord aantoon. Daarom kom Hyself
in die persoon van Jesus Christus tot my redding en Hy kom dra die straf in my
plek. Hierdie troos is egter net vir hulle beskore wat in geloof vashou aan die
Jesus Christus. Diegene wat egter hardnekkig hulle rug op Christus draai sal
die verskriklike vonnis moet aanhoor. SKULDIG, jy kry die doodstraf. Hou dus in
geloof vas aan die wete dat God Deur Jesus Christus regverdig en vol medelye is
wanneer Hy sonde aan die kruis straf.
Amen
Sondag 4
9 Vraag: Doen God die mens dan nie onreg aan as Hy in
sy wet van hom eis wat hy tog nie kan doen nie?
Antwoord: Nee (a), want God het die mens
so geskep dat hy dit kon doen (b). Maar
die mens het homself en sy hele nageslag as gevolg van die aanhitsing van die
duiwel (c) en deur moedswillige ongehoorsaamheid van hierdie gawes beroof.
(a) Ef 4:24. (b) Gen 3:13;
1 Tim 2:13, 14. (c) Gen 3:6; Rom 5:12.
10 Vraag: Wil God hierdie ongehoorsaamheid en afval
ongestraf laat bly?
Antwoord: Nee, glad nie; inteendeel, sy toorn is verskriklik (a) sowel
oor die erfsonde as oor die sonde wat ons self doen: Hy wil dit in die tyd en in die ewigheid met
'n regverdige oordeel straf (b). Hy het
immers gesê: Vervloek is elkeen wat nie bly in alles wat geskryf is in die boek van
die wet om dit te doen nie (c).
(a) Gen 2:17;
Rom 5:12. (b) Ps 50:21; 5:6;
Nah 1:2; Eks 20:5; 34:7;
Rom 1:18; Ef 5:6. (c) Deut 27:26; Gal 3:10.
11 Vraag: Is God dan nie ook barmhartig nie? (m.a.w.
het God dan geen meegevoel nie?)
Antwoord: God is wel barmhartig (a); maar Hy is ook regverdig (b). Daarom eis sy geregtigheid dat die sonde wat
teen die allerhoogste majesteit van God gedoen is; ook met die swaarste straf gestraf moet word
- dit is met die ewige straf aan liggaam en siel.
(a) Eks 34:6, 7; 20:6.
(b) Ps 7:10; Eks 20:5; 23:7;
34:7; Ps 5:5, 6; Nah 1:2, 3.
Geen opmerkings nie:
Plaas 'n opmerking